Volvo Light Component Project pre 30 godina

Lagani materijali, alternativna goriva i izuzetno niska potrošnja goriva su ključne reči u automobilskom svetu danas, ali ne i pre 30 godina. Ovo su iste one osobine koje su formirale osnovu za nastanak modela Volvo LCP2000, Light Component Project. To je bio koncept automobil kao studija usmerena na budućnost i zaštitu životne sredine koji je predstavila kompanija Volvo Car Corporation (danas Volvo Cars) u kasno proleće 1983. godine, tačno pre 30 godina. Ideja za Volvo LCP2000 je rođena 1979. godine, delom od studije električnog automobila koji je Volvo Cars napravio 1976. godine kao projekat koji je realizovao tim koji je predvodio inženjer Rolf Mellde, a delom od projekta ultralakog malog automobila pod nazivom Ellen. Zahtevan je prototip sposoban za vožnju za budući lagani automobil koji je izuzetno gorivo efikasan (štedljiv), ali u isto vreme veoma bezbedan i praktično upotrebljiv do 2000. godine.

Tim stručnjaka i tehničara predvođen Mellde-om, trebalo je da iskoristi nove materijale i nove tehnologije koji su tada postojale i one koje su tada bile u razvoju. Volvo LCP2000 je morao da primi najmanje dvoje putnika, da ima maksimalnu težinu od 700 kilograma i potrošnju goriva ispod 4 L/100 km. Priznaćete, prilično nerealna kombinacija za 1979. godinu. Napravljena su samo četiri automobila, svaki sa manjim tehničkim razlikama i oni su prikazani po prvi put na jednom seminaru o zaštiti životne sredine u Stokholmu, Švedska, tokom kasnog proleća 1983. godine.

Volvo LCP2000 izgledao je kao normalan automobil, ali ipak drugačiji. Klinastog oblika karoserije sa dvoja vrata kao kompakt, sa uspravnim zadnjim delom i vratima prtljažnika od plastike kao pristup zadnjem sedištu. Zadnje sedište je okrenuto prema nazad radi bezbednosti putnika i više prostora, a tu je i prostor za prtljag. Ako pažljivo pogledate Volvo LCP2000 danas, prepoznaćete neke karakteristike dizajna modela Volvo 480, koji se pojavio tri godine kasnije. Ovaj automobil je bio opremljen sa dva tipa specijalno dizajniranih i poprečno postavljenih turbo-dizel motora. Obe vrste motora su imale tri cilindara, ali je jedna bila 1.3 litarski motor snage 50 KS od lagane legure magnezijuma, a drugi je bio od livenog gvožđa sa 1.4 litra zapremine snage 90 KS, sa toplotnom izolacijom bez dodatka hladnjaka u glavi cilindra i uz korišćenje motornog ulja kao rashladnog sredstva umesto toga. Automobil je mogao da se pokrene I korišćenjem mazuta ili ulja od uljane repice, koja je davalo automobilu poznati Fish&Chips miris kada se kretao. Svi automobili su imali prednji pogon u kombinaciji sa petostepenim manuelnim menjačem ili elektronski kontrolisanim CVT menjačem. Različite vrste plastike, magnezijuma i aluminijuma su intenzivno korišćene u celom projektu, kako sa stanovišta smanjenja težine, tako i zbog potencijalne reciklaže delova injihove buduće dostupnosti. Malo iznenađenje bila je upotreba ugljeničnih vlakana za okvire vrata, tada potpuno novog i neisprobanog materijala. Automobilsko tržište, međutim, nije bilo spremno za ovakav automobil te 1983. godine. Konvencionalni automobili zato i dalje dominiraju, a snaga i performanse su danas ključne reči.

Projekat Volvo LCP2000, izazvao je veliko interesovanje kao koncept studija i projektna ideja. Studije o ukupnoj potrošnji energije LCP-a, kao životni ciklus od sirovine do proizvodnje energije i usluga za život uz njihovo kasnije korišćenje, formirale su osnovu za Volvo Cars strategiju zaštite životne sredine (EPS) i kasniju deklaraciju o životnoj sredini novih automobila (EPI), koja je usledila 1998. godine. Danas, VolvoLCP2000 nalazi se izložen u Volvo muzeju i još uvek je toliko interesantan kao što je bio i pre 30 godina, možda čak i više nego tada. To svedoči da je tada bila pokrenuta budućnost, uz inovativan i kreativan tzv. outside-of-the-box način razmišljanja koji karakteriše kompaniju Volvo Cars i koji se može naći, u daljem razvijenom obliku, kod današnjih automobila kompanije Volvo Cars.